De video van de EV1 (1975)

Het testen van alle aandrijffuncties was alleen mogelijk bij de beschikbare liftkracht. Er waren daarom eerst bewegingstests noodzakelijk. In het bijzonder werd eerst de omschakeling van glij- naar slagvlucht getest.

Eerste vlucht:

Hier is de start van de eerste slagvlucht van een elektrisch aangedreven slagvleugelmodel te zien.

Tweede vlucht:

Ook de tweede vlucht duurde slechts enkele vleugelslagen.

Beide vluchten zagen er op het eerste gezicht ietwat treurig uit. Desondanks was de daar op volgende opluchting groot. De verticale pendelbeweging van de romp was n.l. uitgebleven. Bovendien functioneerde de nieuwe krukasaandrijving zeer goed. De omschakeling tussen slagvlucht en glijvlucht werkte probleemloos. Er konden daardoor nog meer vluchten worden uitgevoerd.

De video van de EV4 (1979)

De slagvluchten duurden nu vaak wel wat langermaar werden er echter slchts vijf vluchten gemaakt hetgeen wel wat weinig was in verhouding tot het jarenlange werk. Het leverde echter wel weer veel ideeën op voor verdere verbeteringen.

De video van de EV6 (1985)

toont gedurende twee korte vluchten in het bijzonder:

Scène 1

• een start voor een glijvlucht vanaf een helling,
• de overgang naar krachtvlucht m.b.v. een kruktapmechanisme,
• het geringe op- en neer pendelen van de romp, periodeduur van de slag ca. 0,8 s
• en na enkele vleugelslagen de omschakeling naar glijvlucht.

De vliegsnelheid is daarna voor een glijvlucht kennelijk onvoldoende. Het model zakt daardoor steil naar beneden.

Scène 2

• een start voor een glijvlucht vanaf een helling en
• twee overgangen van glij- naar krachtvlucht en terug.
• de tweede omschakeling ging niet vlekkeloos, waarschijnlijk als gevolg van de besluiteloosheid van de modelpiloot.

Bij beide vluchten is bij het zijaanzicht van het model het verschil in versnelling te zien van de beide slagbewegingen van de vleugel. Dit is te herkennen aan de hand van de ritmische veranderingen van de modelafstand t.o.v. de zijkant van het beeld.

De video van de EV7a (1990)

Scène 1 toont een korte slagvlucht met een omschakeling naar glijvlucht. Daarbij wird een tandheugelaandrijving gebruikt met een elektronische omschakeling.

 

Scène 2: Bij deze slagvlucht zijn in het bijzonder de cyclische veranderingen van de vleugelverdraaiing te zien.

 

Scène 3 toont met zijn duur van enkele minuten één van de weinige langere vluchten. Men ziet in het bijzonder:

• een hoogtestart vanaf ongeveer 10 m hoogte,
• een overgang van glijvlucht naar krachtvlucht m.b.v. de vleugelaandrijving,
• de relatief langzame slagbeweging (periodeduur ca. 1,1 s),
• de desondanks slechts geringe op- en neergaande pendelbeweging van de romp,
• een horizontale vlucht over een langere afstand, zonder stijgwind of thermiek en
• de gevolgen van de plotselinge afname van lift en trekkracht door overtrekken na een korte stijgvlucht.
  Zie hiervoor Vliegstabiliteit van de ornithopter